ß Terug naar archief 2004 tot en
met 2007
Archief
2003
à Post Kunst - Basisschool Lodijke - Cumenu -
november 2003
à Fotocollage Galerie Govert
van Dijck - november 2003
à Kunstcamping Ravelijn Bergen op Zoom - september 2003
à In Beweging, Kunstcamping - september 2003
à Kunstmanifestatie
West-Brabant - september 2003
à Tentoonstelling stadhuis
Bergen op Zoom - aug sept 2003
à Tentoonstelling "Niet
hier - Maar daar" mei 2003
à Open / zonder schroom -
februari 2003
Archief
2002
à Contrasterende eenheid 2002
/ 2003
à Cumenu - schooljaar 2002 / 2003
à Kunsttafels in Museum - december 2002 / januari 2003
à Expositie 5.5 - september/oktober 2002
à Kunst aan tafel - september
2002
à Kunst op de kermis - juli
2002
à Boekenleggers als
kunstuiting - 2002
Archief
2001
Archief
1997
à Informatieboekje
zwartwitinkleur 1997
Archief
1988-1991
à Kunstwerk in
het kader van milieu - 1988
In kader van project Cumenu - Post Kunst voor groep 4A van Basisschool
Lodijke
(door Arjan Nefs / Bergen op
Zoomse Bode / 8-11-2003)
Mail Art,
ofwel in gewoon Nederlands: Post Kunst. Dat is de naam van het project waarmee
de leerlingen van groep 4A van basisschool Lodijke de afgelopen weken mee aan
de slag zijn geweest. De leerlingen werden daarbij begeleidt door kunstenaars
van Arsis, kunst en sociëteit. Wat begon met een bezoek aan de Artotheek
eindigde met een les in het betekenen van een enveloppe onder leiding van
schilder / schrijver Ron Scherpenisse. Tijdens die les bleek dat het met de
creatieve talenten in groep 4A wel goed zat.
Post Kunst
vormt een onderdeel van het veel grotere project Cumenu dat in september 2002
van start ging. Doel is om zoveel mogelijk leerlingen van de basisscholen uit
de gemeente Bergen op Zoom kennis te laten maken met een flink brok cultuur.
Met dit project presenteren zestien instellingen één cultureel aanbod aan de
basisscholen, waarop de scholen dan naar wens kunnen inschrijven. Deelnemende
instanties zijn onder anderen de Centrale Bibliotheek, Cinema Paradiso,
Regionaal Historisch Centrum, Arsis, Het Markiezenhof en de Taaldrukwerkplaats.
Het aanbod omvat verschillende culturele gebieden zoals kunsthistorie, dans,
literatuur, muziek en theater. De onderwijsinstellingen kunnen zelf bepalen wat
ze uit het aanbod nemen, op die manier stellen ze hun eigen culturele menu
samen.
Vertellen
Vandaag is het de beurt aan de leerlingen van groepsleerkracht Mark Vrins. Voor
het project Post Kunst brachten de kinderen van Lodijke eerst een bezoek aan de
Artotheek. "Daar hebben Lonneke, Femke en Timothy een kunstwerk
uitgezocht, een schilderij", licht kunstenaar Ron Scherpenisse toe. Samen
met Yvette Bakker, Jeroen van der Ham en Jan Wessendorp- ook van Arsis -
bezoekt hij zestien basisscholen in de gemeente Bergen op Zoom in het kader van
Post Kunst. "We leggen de kinderen uit dat je op verschillende manieren
iets kunt vertellen aan elkaar; opbellen, iemand bezoeken of een ansichtkaartje
sturen." Tijdens de les blijkt dat de leerlingen van groep 4A nog veel
meer manieren weten om een berichtje te sturen.
De moderne
communicatiemiddelen zoals e-mail, sms en msn worden in rap tempo aangedragen.
Dan mogen de leerlingen aan de slag. De opdracht is om een enveloppe te tekenen
of te bestempelen en er op die manier een kunstwerk van te maken. Zelf heeft
Ron Scherpenisse een aantal voorbeelden meegenomen van fraai betekende
enveloppen die een boodschap uitdragen. "Ik heb een enveloppe gekregen met
een rood hartje en een pijl erdoor", bekent hij. "Die zal ik maar
gauw wegstoppen." Hilariteit in de klas, liefdesbrieven zijn kennelijk
niet onbekend in groep 4A.
Onbeantwoorde
liefde
Dat komt ook tot uiting als de kinderen aan de slag gaan en hun enveloppen gaan
opsieren. Laura tekent een mooie enveloppe met hartjes voor haar klasgenootje
Max. "Ik ben verliefd op hem, heel de klas weet het." Maar haar
liefde blijft onbeantwoord, Max is aan zijn vrijheid gehecht en ziet Laura niet
staan. Jaimy maakt een tekening van McDonalds, kennelijk een vaste bezoeker.
Timothy maakt een tekening van een tennisveld, terwijl Michel zijn
grote hobby snowboarden aan het papier toevertrouwt. De jongens hebben sowieso
iets met sport, Jasper tekent een goal met een keeper er in. Anne is druk bezig
om het hondje van haar vriendin te vereeuwigen en Femke maakt een tekening van
haar vriendin en zichzelf, samen zijn ze lekker in de speeltuin aan het spelen.
Anouk vindt inspiratie bij haar konijn Bunny, terwijl Cherique een tekening
maakt voor haar hartsvriendin. Creativiteit genoeg in groep 4A, misschien
talentjes voor de toekomst. "Als je goed kunt tekenen kun je naar een
speciale school voor kunstenaars, dan word je nog beter", legt Ron
Scherpenisse uit. Voorlopig hebben de leerlingen van groep 4A een stel mooie
enveloppen om te versturen of weg te geven.
Fotocollage expositie "Verhuisd" Galerie Govert van Dijck -
november/december 2003
In opdracht
van Galerie Govert van Dijck heb ik ter gelegenheid van de tentoonstelling
Verhuisd - het nieuwe onderkomen van een parel een fotocollage gemaakt voor de
uitnodiging en het affiche.
De
tentoonstelling, waarin 25 sieraadontwerpers sieraden exposeren met een parel
in de hoofdrol, was te zien van 9 november t/m 20 december 2003 bij Galerie
Govert van Dijck te Bergen op Zoom.
Contrasterende eenheid 2002 / 2003
In de periode van mei 2002 tot en met mei 2003 heb ik samen met
de Vlaardingse kunstenares Ria Kanters gewerkt aan één schilderij, met als doel
twee aparte stijlen samen te laten komen op één doek. De door mij ruw opgezette
ondergrond vormt een contrasterende drager voor het verfijnde werk van Ria
Kanters.
Ria Kanters is dertig jaar lid en sinds 2001 voorzitter van
Centaur teken en schilderclub te Vlaardingen met kunstschilder en historicus
Jaap de Raat uit Schiedam als artistiek leider en oprichter. De laatste 12,5
jaar werkt ze onder leiding van kunstschilder Cor Maarleveld. De eerste jaren
werkte ze vooral met pen - conté en olieverf, later met aquarel en pastel. Haar
werk was eerder te zien in Galerie De Nimf te Brielle, Holycentrum en Courke te
Vlaardingen, Bouwman te Hellevoetsluis, De Kreek in 's Gravezande, Bergen op
Zoom en Rotterdam. Ria Kanters is geboren in 1941 te Eindhoven en sinds 1960
woonachtig en werkzaam te Vlaardingen.
Kunst-camping Bergen op Zoom - september 2003
Negen kunstenaars hebben op het Ravelijn in Bergen op Zoom hun
visie op het thema van De Kunstmanifestatie West-Brabant, De weg er naar toe,
omgezet in beelden gedurende de Kunstcamping, van 13 tot en met 21 september
2003. Zij hopen dat spraakmakende schilderijen, beelden en objecten op deze
wijze een verbinding maken tussen heden en het historisch erfgoed. Het Ravelijn
op den Zoom uit 1703 is niet alleen een met bomen begroeid eiland midden in het
centrum van Bergen op Zoom. Een ravelijn is een vestingwerk, dat diende tot
bescherming van een brug, poort of delen van een vestingwal. Toen Menno van
Coehoorn in 1700 de vestingwerken van Bergen op Zoom ingrijpend moderniseerde,
legde hij zes ravelijnen aan. Bij de ontmanteling van de stad omstreeks 1880
bleef dit ravelijn gespaard, omdat het een rol speelde in de waterhuishouding
van Bergen op Zoom. Het Ravelijn omvat een ruim binnenterrein en in de dikke
muren zijn kazematten en een kanonnenkelder. Deze kelder fungeert tijdens de
Kunstmanifestatie als expositieruimte voor de aangesloten kunstenaars terwijl
het binnenterrein op ludieke maar artistieke wijze wordt ingericht als een
"Kunstcamping".
Deelnemende kunstenaars aan het Kunstcamping project in Bergen
op Zoom waren: Dees Goosens (schilderen en sculpturen), Louis Jansen
(objecten), Silvia Kuijlaars (tekeningen op 3D ondergrond), Conny Lambregts
(beschilderde luchtbedden), Jan Nederveen (video), Aagje Pel (beelden), Lia
Reijnders (beschilderde panelen), Christine Veraart (objecten van rubber) en Ron Scherpenisse (bekleding
aan staaldraad, objecten). De Kunstcamping was een onderdeel van De
Kunstmanifestatie West-Brabant 2003.
De Kunstcamping was te zien van zaterdag 13 september t/m zondag
21 september 2003 in Het Ravelijn te Bergen op Zoom.
De Kunstcamping maakte onderdeel uit van de Kunstmanifestatie
West-Brabant 2003 die projecten verzorgde in: Drimmelen, Roosendaal,
Oudenbosch, Zevenbergen, Moerdijk, Fijnaart, Klundert, Willemstad,
Raamsdonksveer, Halderberge, Hoeven, Lage Zwaluwe, Schijf, Wouw, Wouwse
Plantage en Bergen op Zoom.
Deelnemende kunstenaars zijn: Anita Ammerlaan, Marijke Ardon,
Miek Coppens, Juni Kusumanto, Henk Kuizenga, Conny Lambrechts, Antoinette Donkers-Dekker,
Cees van Gastel, Dees Goosen, Peter Nuijten, Aagje Pel, Lia Reijnders, Joop
Hartman, Auke van der Heide, Hans Hermes, Jenny van Herwijnen, Riekus, Joop van
Rijsbergen, Greet Takx, Hélène Hill, Johan Jansen, Louis Jansen, Katja
Tempelaars, José van der Valk, Christine Veraart, Jacqueline Jans(s)en, Lydia
Kassel, Silvia Kuijlaars, Caroline van Lange, Pier van Leest, Marijke Maas, Jan
Nederveen, Janine Verhoeven, Leon Vermunt, Marleen Vinke, Marcel van Zijp, Rob
Hopstaken, Rina van Leest, Truus Rozinga, Annelies van Tetering, Han Vermeulen,
Vera Merkx en Ron Scherpenisse.
In Beweging, een overspanning van Het Ravelijn door Ron Scherpenisse -
september 2003
Mijn bijdrage aan De Kunstcamping was het werk In Beweging, een
uitvergroting van de zwartwitte blokjes uit mijn schilderijen, bevestigd aan
een overspanning van een gedeelte van het Ravelijn, waar zij door ruimte en
wind in grotere vrijheid bewegen. De rode vlag en 3 objecten op de grond vormen
samen een denkbeeldige verbinding.
Materiaal: een 55 meter lange staaldraad, gespannen tussen de
hoge bomen van het Ravelijn, waaraan 1 rode en 39 zwarte en witte vierkante
doeken om en om bevestigd zijn. Het formaat van elk doek is 83 x 83 cm. De 3 op
de grond geplaatste beschilderde en in een onleesbaar schrift beschreven
objecten zijn van hout en hebben elk een hoogte van 210 cm.
De West-Brabantse weg naar kunst
Alles wijst erop dat de Kunstmanifestatie West-Brabant dit jaar
een werkelijke kunstmanifestatie wordt. Links en rechts manifesteren zich een
maand lang projecten van beeldende kunst onder het motto de weg er naar toe. In
vijf West-Brabantse gemeenten hebben groepen beeldend kunstenaars elkaar gevonden,
teneinde projecten te realiseren die anders niet zo makkelijk te organiseren
zouden zijn. September wordt kunstmaand in West-Brabant. De Kunstmanifestatie
is een gezamenlijke onderneming van de gemeenten Moerdijk, Halderberge,
Roosendaal, Bergen op Zoom en Drimmelen. De bedoeling is om het kunstklimaat in
het algemeen
te verbeteren in een regio die zich altijd enigszins
achtergesteld heeft gevoeld, zich althans zo heeft opgesteld. Zaterdag 30
augustus begint in het oude stadhuis aan de Markt in Bergen op Zoom een
tentoonstelling van de Bergse kunstenaarsvereniging Arsis. De tentoonstelling
duurt maar een week. Eveneens in Bergen op Zoom, is er de kunstcamping.
Kennelijk een hot idee onder kunstenaars. Stonden onlangs in Zundert de straten
vol beschilderde caravans tijdens het evenement Autour de Vincent, nu kan het
publiek naar de kunstcamping in het Ravelijn in Bergen op Zoom. Het is een
eiland in de stad, een vestingwerk in het water. Daar vertonen negen beeldend
kunstenaars hun kunsten. De werken worden geëxposeerd in tenten en in de
kanonnenkelder van het vestingwerk uit 1703. (Hans Rooseboom - BN / DE STEM
29-08-2003)
Tentoonstelling stadhuis Bergen op Zoom - augustus / september 2003
Ter gelegenheid van de Kunstmanifestatie West-Brabant zal er in
het stadhuis aan de Grote Markt in Bergen op Zoom een tentoonstelling
plaatsvinden van 11 leden van Stichting Arsis. Het motto van de
Kunstmanifestatie West-Brabant voor Bergen op Zoom is de weg er naartoe. Voor
dit project is het motto vertaald naar de weg is het doel, het proces is het
werk.
De tentoonstelling was te zien van 30 augustus t/m 6 september
2003
in het stadhuis aan de Grote Markt 1 te Bergen op Zoom.
Openingstijden: 13.00 tot 16.30 uur (maandag gesloten).
Er zal werk te zien zijn van: Christine Veraart, Francois
Lodewijkx, Don van Rooy, Jenny van Herwijnen, Jeroen van der Ham, Jan
Wessendorp, Govert van Dijck, Aagje Pel, Jaap Spaanderman, Louis Jansen en Ron
Scherpenisse. Ter gelegenheid van deze tentoonstelling zal een boekwerkje
worden uitgegeven met een bijdrage van de deelnemende kunstenaars.
Tentoonstelling mei 2003
Arsis organiseert op zaterdag 24 mei en zaterdag 31 mei 2003 een
tentoonstelling van haar leden in pand 5 aan de Wassenaarstraat. De Arsis
tentoonstelling getiteld Niet hier - Maar daar is ontstaan in samenwerking met
de Culturele Dag op 24 mei en het Poëziefestival / Anton van Duinkerkenjaar 2003.
Een spandoek en speciaal voor dat doel gemaakte ansichtkaarten wijzen op beide
zaterdagen vanuit de binnenstad de route naar de Arsis tentoonstelling. Tevens
bestaat de mogelijkheid op regelmatige tijden door twee opzichtige personen
begeleid te worden van Hier naar Daar, de expositie in de Wassenaarstraat.
De exposerende kunstenaars zijn: Aagje Pel, Auke van der Heide,
Govert van Dijck, Jan Nederveen, Jenny van Herwijnen, Jeroen van der Ham, Louis
Jansen, Marianne Klunne, Peter van Zielst, Yvette Bakker en Ron Scherpenisse.
De tentoonstelling Niet hier - Maar daar was te zien op zaterdag
24 en zaterdag 31 mei 2003
in pand 5, Wassenaarstraat 76 Bergen op Zoom van 12.00 tot 17.00
uur.
‘Als een werk me niet bevalt, knak ik het zó dubbel’
BERGEN OP ZOOM - Op het eerste gezicht voldoet Ron Scherpenisse
niet helemaal aan het stereotype kunstschilder. De Bergse kunstenaar is dan ook
geen excentrieke bohemièn, eerder een creatieve levensgenieter die met beide
benen op de grond staat. “Ik kan niet met een krantenartikel over één van mijn
schilderijen naar de bakker en zeggen: hier, doe mij maar een brood.”
Een gure winterdag in
Bergen op Zoom. Ron Scherpenisse (32) trekt bedachtzaam aan zijn sigaret en
kijkt dan even weemoedig naar buiten. “Dit is niet mijn jaargetijde. Ik ben
eigenlijk meer Zuid-Europees ingesteld. Een beetje Bourgondisch, ja. Ik ben dol
op ’s-zomers met een wijntje in de tuin zitten.” De geboren Eindhovenaar heeft
er onlangs weer een geslaagde expositie op zitten; één van zijn kunsttafels
werd tentoongesteld in de expositie Smakelijk Eten in museum De Ghulden
Roos te Roosendaal. “Het schilderen gaat nu goed, maar ik weet nu al dat er een
periode aan zit te komen dat het voor geen meter zal gaan.”
Het was een goed jaar voor Scherpenisse. In juli deed hij mee
aan een expositie tijdens het Maliebaanfestival in Utrecht, in september volgde
de tentoonstelling ‘Kunst aan tafel’ in Roosendaal en in december en januari
dus Smakelijk Eten. In september vorig jaar trad Scherpenisse ook toe tot
ARSIS, een groep kunstenaars die pogen het professionele kunstklimaat in Bergen
op Zoom te verbeteren. “Kunstenaars
worden door de gemeente en de overheid steeds vaker gezien als mensen die andere
mensen dienen te behagen. Dat vind ik dus onzin, want ik schilder in de eerste
plaats voor mezelf.” Aandacht van de gemeente voor de individualiteit van de
kunstenaar is er volgens hem te weinig. “Ik vind het eigenlijk schandalig zoals
men daar soms mee omgaat. Ik ben op zich niet commercieel, maar ik ben ook niet
dom. Als je een restauranthouder bent, en je vraagt een pianist om een paar
dagen te komen spelen, met de mogelijkheid om een paar cd’tjes te verkopen,
maar je betaalt hem verder ook niet, dan kijkt die man ook wel drie keer uit
voordat hij voor je komt spelen. Bij kunst is het allemaal zo van: je mag al
blij zijn als je in een krant of bij de regionale televisie komt. Ik kan niet
met een krantenartikel naar de bakker om te zeggen: doe mij maar een brood.”
Scherpenisse is inmiddels al vijftien jaar schilder. In die tijd heeft zijn
werk de nodige transformaties ondergaan, maar aan originaliteit heeft het hem
nooit ontbroken. “Als ik schilder, dan is dat explosief. Ik ga het gevaar niet
uit de weg.” Tot zijn voorbeelden behoren bekende namen als Armando en Yves
Klein. “Ik bewonder schilders die uit één kleur, bijvoorbeeld zwart, een heel
krachtig schilderij kunnen maken. Zo’n Yves klein bijvoorbeeld schilderde veel
monochroom blauw. Hij heeft ooit voor een expositie vijftien werken geschilderd
die niet van elkaar te onderscheiden waren, maar wel allemaal een andere prijs
hadden. Dat was eigenlijk het kunstwerk. Vind ik mooi, mensen zo op het
verkeerde been zetten.”
Ziet zijn omgeving hem in zijn kunstenaar-zijn eigenlijk wel
anders dan anderen? “Mensen zijn altijd vol vooroordelen, of je het nou wilt of
niet.” En hijzelf? “Ik geloof wel dat ik op een bepaalde manier anders tegen de
wereld aankijk. Dat maakt me kunstenaar. Er zijn dingen die mij opvallen,
terwijl andere mensen die helemaal niet zien.” Erkenning daarvoor zoekt hij
evenwel niet. “Het creëert uiteraard wel een soort spanningsveld om het publiek
met je werk te confronteren, maar het is niet dat je dat doet als een soort
zelfbevrediging. Wel vind ik het belangrijk dat mensen naar mijn werk komen
kijken. Wat ze er dan van vinden, is van minder belang. Toen ik eens iets
exposeerde, kwam een vader met zijn zoontje kijken. Dat zoontje zei toen: ‘Maar
papa, dat kan ik ook’, waarop die vader antwoordde: ‘Ja jongen, daar moet je
een paar keer met je fiets overheen rijden.’ Dat zie ik dan ook niet als een
belediging.”
Over de toekomst denkt hij weinig na, laat staan over hoe hij
over een jaar of veertig op zijn carrière hoopt terug te kunnen kijken. Hoewel:
“Laat ik het zo zeggen: ik denk dat ik het wel aardig zou vinden als mijn
overlijdensbericht op het acht uur journaal zou komen.” (Jan-Albert Hootsen - januari 2003)
"Cumenu" Kunstmenu op scholen Bergen op Zoom
De meeste leerlingen van basisscholen in Bergen op Zoom krijgen
vanaf komend schooljaar een flinke brok cultuur te verwerken. Tot
nu toe hebben namelijk eenentwintig van de achtentwintig basisscholen zich
opgegeven voor het zogeheten kunstmenu. De gemeente Bergen op Zoom is dit jaar
gestart met het project 'Cumenu', waarbij zestien instellingen gezamenlijk één
cultureel aanbod aan scholen presenteren waarop de scholen dan naar wens kunnen
inschrijven. Zo loopt de informatie naar scholen toe gestructureerd en kunnen
zowel de scholen als de instellingen beter hun activiteiten plannen.
Deelnemende instanties zijn onder meer de bibliotheek, Cinema Paradiso,
Regionaal Historisch Centrum, Arsis, Markiezenhof en de Taaldrukwerkplaats. De
zestien willen scholen op elk terrein wat te bieden hebben. Zoals op het gebied
van kunsthistorie, dans, literatuur, muziek en theater. Scholen bepalen zelf
wat ze uit dat aanbod nemen. Ze kunnen hun eigen menu samenstellen. Inschrijven
voor dit Cumenu kan nog tot en met april. Tot nu toe hoeven de instanties niet
te klagen over belangstelling van scholen. Meer dan twintig hebben zich al
aangemeld. Een gemeentewoordvoerder verwacht dat voor april ook de overige
scholen interesse zullen tonen.(BN / DE STEM 16-03-2002)
Cumenu
Samen met een groot aantal culturele instellingen is de
afgelopen tijd gewerkt aan een educatief programma voor de basisscholen in onze
gemeente. Vanaf september 2002 kunnen deze scholen gebruik gaan maken van het
'cumenu'. Dit is een systematiek, waarbij alle leerlingen uit het
basisonderwijs (4-12 jaar) kennis maken met een aantal verschillende
kunstdisciplines. Muziek, dans, beeldende vorming, theater, literatuur,
cultuurhistorie en audio-visueel zijn de onderwerpen die aan bod komen. Voor
scholen een ondersteuning op het gebied van kunst- en cultuureducatie en voor
instellingen een manier om samen aan een kwalitatief hoogstaand product te
werken. Voor kinderen van groep 1-2 staat de discipline dans centraal. Zij
bezoeken een voorstelling in 'De Maagd', er komt een dansdocente van het CKB op
de eigen school. Kunstuitleen Artotheek 18 verzorgt het project 'Dansende
lijnen' en er wordt ook nog een bezoek gebracht aan de bibliotheek. Al deze
activiteiten worden gekoppeld aan de genoemde discipline. Zo volgt elke groep
gedurende het schooljaar een eigen cultuurprogramma. De aanvankelijke titel
kunstmenu is vervangen door cumenu, daar de nadruk vooral ligt op cultuur.
Samen met vertegenwoordigers vanuit het onderwijs en vanuit de instellingen
wordt na de start in september gezorgd voor een duidelijke balans tussen het
aanbod van de instellingen en de vraag uit het onderwijs. Om een en ander niet
onopgemerkt van start te laten gaan wordt gedacht aan een ludieke activiteit,
waarbij alle deelnemende kinderen zullen worden betrokken. Met het cumenu
bieden we in onze gemeente in elk geval alle kinderen de mogelijkheid om kennis
te maken met de vele aspecten van kunst en cultuur. (Informatie uitgave CKB mei
2002)
Massale opening van Cumenu
Voor de opening van het Cumenu worden er maandag 26 augustus
zo'n vijfduizend basisschoolleerlingen op het stadspark Kijk in de Pot
verwacht. Alle basisscholen in de gemeente Bergen op Zoom doen dit schooljaar
mee aan het Cumenu, een nieuw project waarin zestien culturele instellingen
samenwerken. Zij doen basisscholen een aanbod op het gebied van kunst en
cultuur. Die zijn allen uitgenodigd voor de spectaculaire opening op de 26e,
maar zullen niet allemaal komen, verwacht de organisatie. Voorlopig is de komst
van vijftienhonderd leerlingen al toegezegd. Tijdens de opening zijn op de drie
terrassen van het stadspark de letters van het woord Cumenu getekend. De
kinderen gaan met ballonnen op deze letters staan. Parachutisten springen
vanuit een vliegtuig en lossen met burgemeester P. van der Velden het
startschot. Op dat moment gaan de ballonnen de lucht in. Van de opening worden
luchtfoto's gemaakt. De gemeente overlegt met de politie over een veilige
aankomst en vertrek van de kinderen. Als de politie het nodig vindt, wordt de
Zuid-Westsingel een paar uur afgesloten voor het verkeer.(BN / DE STEM
15-08-2002)
Cumenu gaat knallend van start
Ruim drieduizend basisschoolleerlingen vormden gisteren op Kijk
in de Pot de letters Cumenu. Daarmee en met een kanonschot gelost door
burgemeester P. van der Velden is het kunst- en cultuurproject voor alle
basisscholen in de gemeente officieel van start gegaan. Met muziek en een
dansje begonnen de kinderen om twee uur aan de openingsbijeenkomst. Van der
Velden gaf de jeugd uitleg over het Cumenu. Het gaat om muziek, dans,
toneelspelen, dingen waardoor je jezelf beter gaat voelen. Iedereen weet straks
hoe je de beste kunst- en cultuurgerechten klaar moet maken. Vier parachutisten
landden na de toespraak in het stadspark.
De kinderen kregen ondertussen allemaal een ballon, die zij na
het kanonschot de lucht in mochten laten. De ballonen, in de kleuren van het
Cumenu, rood en blauw, zweefden richting het water van de Binnenschelde.
(BN / DE STEM 27-08-2002)
Cumenu loopt als een trein
Kunstenaar in de klas is een onderdeel van het Cumenu, waarbij
alle basisscholen in de gemeente diverse kunst- en cultuurdisciplines als
bijvoorbeeld muziek, dans, toneel en beeldende kunst over de vloer krijgen. De
basisscholen zijn enthousiast over het Cumenu. "Vakken als muziek, tekenen
en handvaardigheid zijn toch vaak een beetje ondergeschoven. Terwijl het
kinderen zoveel handvaten biedt, ze kunnen er zo veel emoties in kwijt. Het
geeft ons als leraar toch de verplichting om creatief bezig te zijn."
Het Cumenu, een project van de gemeente, basisscholen en
culturele instellingen, loopt inmiddels op alle scholen in de gemeente.
Coördinator C. Meijer krijgt er uitsluitend positieve reacties op.
"Scholen vinden het prachtig. Maar vooral ook de instellingen zijn heel
enthousiast. Er ontstaan ook onderling steeds meer banden." In mei, als de
culturele sector open dag houdt, worden de beeldende werkjes van de kinderen waarschijnlijk
tentoongesteld. (BN / DE STEM 26-11-2002)
open / zonder schroom - februari 2003
De
tentoonstelling Open / Zonder schroom van Ron Scherpenisse, was te zien op 13
en 20 februari 2003 en alleen toegankelijk voor leden, donateurs en introducés
van ARSIS kunst en sociëteit in Bergen op Zoom.
Kunsttafels in Museum De Ghulden Roos - Roosendaal - 13 december 2002
t/m 6 januari 2003
De kunsttafels van: Peter Baaijens, Cees van Gastel, Jenny van
Herwijnen, Marijke Maas, Jan Nederveen, Aagje Pel, Ron Scherpenisse, Katja Tempelaars,
Christinne Veraart en Monique Visser worden in een openbare veiling te koop
aangeboden. Deze tafels stonden tijdens de Kunstmaand bij: Proeverij Caruso,
Restaurant Catszand, Restaurant Sistermans, Brasserie Het Kleine Verschil,
Restaurant De Moriaan, Restaurant Den Dieje, Restaurant 't Notarishuys,
Restaurant De Belofte en Theaterrestaurant Het Verkadehuis.
De tentoonstelling is te zien van 13 december 2002 tot 6 januari
2003 in Museum De Ghulden Roos, Molenstraat 2, 4701 JS Roosendaal. Openingstijden: dinsdag tot en
met zondag van 14.00-17.00 uur. De tentoonstelling werd op vrijdag 13 december
geopend door Han Mulder en Johan Jansen.
Museum De
Ghulden Roos is gevestigd in het Tongerlohuys, de uit 1762 stammende voormalige
pastorie van de Sint-Janskerk. Het Museum besteedt onder andere aandacht aan de
geschiedenis van Roosendaal en omstreken. In de historische zaal getuigen een
turfkar en een zeventiende-eeuwse zilveren monstrans respectievelijk van de
turfwinning en de rijkdom van de kerk. Naast oude vertrouwde voorwerpen zijn er
regelmatig nieuwe objecten in de vaste opstelling te bewonderen.
De prachtige glas-in-loodramen van de LIGA-fabriek vormen een
hoogtepunt.
De beelden die Han Wezelaar maakte zijn nauw verweven met de
stad. De voorstudies van het Bevrijdingsmonument in de Parklaan en het beeld
van Johannes de Doper op de Nieuwe Markt hebben een vaste plaats in de
collectie van De Ghulden Roos.
De Van Hasseltzaal is ingericht als stijlvol woonvertrek en in
de salon staat de tafel uitnodigend gedekt. De bovenverdieping is het domein
van de verzameling Westbrabantse mutsen, het kinderspeelgoed, het winkeltje en
de belangrijke verzameling tekeningen en aquarellen van de Belgische kunstenaar
Alfred Ost. Het Museum is onlangs in het bezit gekomen van het gehele oeuvre
van de in Roosendaal geboren kunstenaar George Notenboom.
Tijdens de KunstMaand hebben in Roosendaal 10 kunsttafels in
diverse restaurants gestaan. Deze kunsttafels zijn door Roosendaalse en Bergse
kunstenaars in opdracht van kunstuitleen Artotheek 18 gemaakt.
Ter afsluiting van dit project organiseert Artotheek 18 met
Museum De Ghulden Roos de tentoonstelling "Smakelijk Eten", waarin
alle 10 de kunsttafels bij elkaar tentoongesteld worden. Dat eten en kunst al
heel lang samen gaan laten aanvullende kunstvoorwerpen uit de collectie van De
Ghulden Roos heel duidelijk zien. Kunst nodigt uit on te eten en het eten wordt
tot een kunst verheven. Dat kunstenaars hun tafels in restaurants exposeerden
is dan ook zeer vanzelfsprekend. Het één stimuleert en inspireert het ander.
Zoals de kunstenaar met allerlei ingrediënten zijn kunstwerk
vormgeeft, maakt de kok met zijn ingrediënten een kunstmaal. De kunsttafels
worden tijdens deze tentoonstelling middels een openbare veiling te koop aangeboden.
Bezoekers kunnen tijdens deze openbare veiling een bod op een tafel uitbrengen.
(Nieuwsbrief Artotheek
18 12-2002)
Expositie 5.5 - Arsis - Bergen op Zoom - 29 september t/m 13 oktober
2002
5-5 staat voor: de vijfde door ARSIS georganiseerde expositie in
het vijfde pand dat door de gemeente aan de stichting Kunstwerk ter beschikking
is gesteld. Deze najaarstentoonstelling van nieuwe leden van ARSIS is geopend
op zondag 29 september 2002 en is ingericht door Louis Jansen, Govert van Dijck
en Ron Scherpenisse.
Govert van Dijck (sieraden en objecten)
De sieraden van Govert van Dijck kenmerken zich door hun strakke
vormgeving. Hierbij zijn eenvoud en soberheid de uitgangspunten. Die soberheid
leidt beslist niet tot ‘saaiheid’. Steeds is er sprake van een spannend
element. De functionaliteit van het sieraad wordt echter niet uit het oog
verloren, een sieraad moet wel "draagbaar" zijn. Ook het
constructieve aspect is belangrijk in het werk. “Elk sieraad is eigenlijk een
object op zich, wanneer het uitvergroot zou worden.” Voor deze expositie heeft
Govert van Dijck het sieraad tot object gemaakt en het object tot sieraad. Dit
resulteert in verrassend, bijna architectonisch aandoend werk waarbij je je
goed kunt voorstellen dat het in diverse materialen nog vele malen vergroot
uitgevoerd zou kunnen worden.
Louis Jansen (tekeningen)
Zijn huidige werk komt voort uit onderzoek naar en met diverse
"organische" materialen (veren, stenen, katoenen lappen en polymeer)
waarbij hij zoekt naar een sterk beeld waarbij erotiek, sensualiteit en
lichamelijkheid belangrijke ingrediënten zijn. Dat resulteert in voornamelijk
organische vormen. Deze beeldtaal is hij ook in krijttekeningen gaan gebruiken.
In grote tekeningen worden lichamen of lichaamsdelen min of meer realistisch
weergegeven. Ook worden vormen gebruikt die, zonder dat naar realisme is
gestreefd, sterk aan lichamen doen denken of lichamelijkheid oproepen. Deze
vormen worden als het ware op het papier geboetseerd of in het papier gewreven
waarbij de lichaamsdelen of "aaibare" delen bewust vanuit aanraking
ontstaan. De vormen en ook de huid nodigen uit tot aanraking. Zichtbaar wordt
het verlangen tot aanraking. Doelbewust zet Jansen vormen neer die niet
eenduidig zijn. Het vermogen tot associëren van de beschouwer wordt zo extra
gestimuleerd. Louis over zijn werk: ”Ik ben op zoek naar de maximale
gevoeligheid van de huid of maximale emotie in het beeld. Doel is de
gevoeligheid visueel zó groot te maken dat de irritatiegrens wordt bereikt. Ik
zoek naar maximale schoonheid en het omslagpunt naar andere sterke emoties
zoals walging, irritatie en dergelijke. De maximale uitdrukkingskracht of vorm
blijft een zoektocht en tevens drijfveer.”
Ron
Scherpenisse (schilderijen)
Het
werk van Ron Scherpenisse is heel divers en verrassend. Voor deze expositie
koos hij voor schilderijen waarin de levendige kleuren een grote rol spelen.
Kleur als uiting van emotie in plaats van een puur technisch “trucje”. De
formaten die hij kiest zijn niet standaard. Vaak schakelt hij twee of drie
doeken letterlijk aan elkaar. “Soms blijkt terwijl ik bezig ben dat het formaat
niet de juiste keuze is geweest. Dan pakt het werk groter of kleiner uit dan de
bedoeling was. Als het kleiner uitvalt blijf ik met een onbedoelde leegte
zitten, als het groter uitpakt maak ik er een doek aan vast”. De werken die hij
exposeert zijn niet gecorrigeerd, niet fraai ingelijst; ze zijn gewoon zoals ze
zijn. “Ik ben geen perfectionist. Ik werk slordig. Als er een haar van een
kwast of een haar van mezelf in de verf terechtkomt, dan laat ik die zitten”. De
doeken van Ron Scherpenisse zijn VOL, geen hoekje blijft
onbenut.
Ron
hierover: “Mijn schilderijen staan erg vol, terwijl ik ze graag leeg zou willen
hebben.”
(Ophef bulletin -
09-2002)
Kunst is zien en gezien worden
De doelstelling van stichting Arsis, "het bevorderen van
een professioneel kunstklimaat in de gemeente Bergen op Zoom", klinkt
mooi, maar wat bedoelt deze kunstenaarssociëteit er eigenlijk mee? Zijn er geen
genoeg galeriezondagen? Het gaat toch goed met de kunst in Bergen op Zoom?
,,Wij willen kunstenaars en publiek wakker schudden, en een
einde maken aan de soms verstikkende tolerantie die de kunstwereld in z'n greep
heeft", zegt Jan Wessendorp, bestuurslid van stichting Arsis. Door de
stichting in het leven te roepen vormt Arsis een vangnet voor de kunstenaar en
zijn werk. ,,Advies geven in het behartigen van meerdere beroepsbelangen, een
platvorm oftewel expositieruimte aanbieden, maar vooral kunstenaars uit diverse
kunstdisciplines samenbrengen en hen met elkaar confronteren", legt
Wessendorp verder uit. ,,Door mensen bij elkaar te brengen, daag je ze min of
meer uit om zichzelf te bewijzen. Zet ze bij elkaar en laat ze discussiëren
over kunst. Aan het eind van de avond zijn er nieuwe ideeën geboren."
In steden als Amsterdam, Breda en Antwerpen zijn van die
typische kunstkroegen te vinden waar kunstenaars en publiek naar toe gaan om
inspiratie op te doen. ,,Kijk en dat missen wij hier in Bergen op Zoom. Het
wordt tijd dat het publiek weer een mening krijgt, en die mening mag gehoord
worden! Wij als Stichting Arsis leggen dus eigelijk een klein cultureel bommetje
onder de kunstenaar en zijn/haar kunstminnende publiek." Stichting Arsis
is te vinden in de Wassenaarstraat 76. In dit voormalige pompstation (pand
vijf) heeft Arsis de locatie gevonden om cultureel stimulerend werk te doen. De
gemeente en zelfs de provincie staat vierkant achter dit initiatief en is gul
met subsidies. ,,Kijk, en dat maakt ons werk natuurlijk een stuk
makkelijker", aldus Wessendorp vol trots. Meer dan trots is het drietal op
hun leden, die de afgelopen twee jaar enorm veel werk hebben verzet. ,,Zoals
uitwisselingen van exposities met andere kunstkringen in heel Nederland, het
maken van "Ophef", een eigen internetkrant. Maar ook de uitreiking
van de jaarlijkse Zilveren Arsis prijs, het houden van exposities in Pand Vijf,
poëziemiddagen, discussieavonden, lezingen en het opstarten van een
documentatiecentrum, waarin informatie van aangesloten kunstenaars en hun
toegepaste werk is opgeslagen. "And last but not least runnen de leden
donderdagavond vanaf 21.30 uur in Pand Vijf de Mikkiebar. ,,Bergen op Zoom
heeft eindelijk zijn eigen kunstsociëteit! Kortom wij als stichting Arsis doen
onze naam eer aan (de opwaartse beweging van een dirigent) en zijn volop in
beweging!"
5.5 de naam van de expositie is eenvoudig en ludiek: de 5e
expositie op de 5e locatie van stichting Arsis. Drie
achtereenvolgende zondagen exposeren Louis Jansen (tekeningen), Ron
Scherpenisse (schilderijen) en Govert van Dijck (sieraden), niet alleen hun
werk, maar leveren meteen het bewijs dat ontmoeten van collegae een hele stimulerende
werking kan hebben op het veelal solitaire bestaan van een beroepskunstenaar.
,,Hun werk is niet te vergelijken met elkaar maar het geheel vult elkaar
wonderlijk mooi aan." Bij de Siberisch krijt getekende, lijfelijke
tekeningen van Louis Jansen, vliegen de lichaamsdelen nog net niet door de
expositieruimte. Hij speelt duidelijk met de irritatiegevoelens en
associeervermogen van het publiek. In dezelfde ruimte gunt Ron Scherpenisse met
één van zijn schilderijen de toeschouwer een kijkje in zijn eigen fantasie.
,,Hij daagt uit te dagdromen, in de verte te staren en zijn gefantaseerde
schrift (de taal die niemand en dus iedereen kan lezen), te begrijpen en te
vertalen in een eigen verhaal." Daarnaast vormt de geleefde stijl van zijn
werk uitstekend bij de glanzende tot in perfectie afgewerkte objecten en
sieraden van Govert van Dijck. ,,Deze kunstenaar is dol op zilver en is een
kunstenaar in het maken van verbindingen." Elk kunstwerk draagt een soort
verrassing in zich: is het een object of is het een sieraad? Van Dijck lijkt de
tekeningen en schilderijen van zijn mede-exposanten speels te verbinden. ,,Het
is geen wonder dat het iedere zondag hier in Pand Vijf erg druk is. Want het is
echt de moeite waard om kennis te maken met deze drie kunstenaars en hun
werk", zegt Wessendorp tot slot.
(Marijska Hellinga - De Gazet 10-10-2002)
Expo nieuwe leden ARSIS
Kunststichting ARSIS opent zondag een tentoonstelling van nieuwe
leden: Govert van Dijck, Louis Jansen en Ron Scherpenisse. De expositie heeft
de naam 5.5 gekregen. Het is immers de vijfde tentoonstelling die ARSIS houdt,
in het vijfde pand dat de gemeente beschikbaar heeft gesteld. De tekeningen van
Louis Jansen komen voort uit zijn werk met diverse materialen zoals veren,
stenen en katoenen lappen. Erotiek, sensualiteit en lichamelijkheid zijn
belangrijke ingrediënten. Ron Scherpenisse exposeert schilderijen, waarbij
levendige kleuren een grote rol spelen. De formaten die hij kiest zijn niet
standaard, vaak schakelt hij twee of drie doeken aan elkaar. Govert van Dijck
maakt sieraden. Voor deze tentoonstelling heeft hij van sieraden een object
gemaakt en andersom. (BN / DE STEM 25-09-2002)
Kunst aan tafel "het laten promoveren van een tafel tot
kunstwerk" Roosendaal - september 2002
Kunstuitleen Artotheek 18 geeft lokale kunstenaars opdracht tot het
vervaardigen van kunsttafels. Deze kunsttafels staan gedurende de maand
september in verschillende restaurants/eetgelegenheden in Roosendaal. Mensen
kunnen aan deze kunsttafels zowel van het eten als van de kunst genieten. Kunst
aan tafel is een project in het kader van September Roosendaal Kunstmaand.
September
Roosendaal Kunstmaand - 1 (kunst aan
tafel)
In september vindt de eerste Roosendaalse Kunstmaand plaats. Een
maand waarin zowel amateuristische als professionele kunstbeoefening in de schijnwerper
wordt geplaatst om zo de culturele blikken te vangen en een impuls te geven aan
het culturele leven in Roosendaal. "De Kunstmaand is een nieuw evenement
in Roosendaal. Het is een initiatief van de gemeente en komt voort uit de
Kunst- en Cultuurnota", zegt directeur Inge van Aalst van de VVV
Roosendaal. "Het programma is echt super, heel gevarieerd. Dans, muziek,
theater, exposities, lezingen, werkelijk van alles", lacht ze. "We
hebben bij de VVV een inventarisatie gemaakt van de activiteiten op het gebied
van kunst en cultuur in de maand september. ' Vaste' onderdelen zijn natuurlijk
evenementen als de open atelierroute, de open monumentendag en het Roosendaals
treffen. Daar komen dit jaar ook een aantal nieuwe initiatieven bij, zoals de
Kunstmanifestatie West-Brabant, het Cultureel Festival Atlantis en het project
"Kunst aan Tafel" van de kunstuitleen. Een bijzonder project tijdens
de Kunstmaand is het project "Kunst aan Tafel". Onder ditzelfde motto
hebben tien kunstenaars in opdracht van Kunstuitleen Artotheek 18 tien
eettafels omgetoverd tot ware kunstobjecten. "De enige eis die eraan
gesteld is, is dat men met minimaal twee personen aan de tafel moet kunnen
eten, want de hele maand september zullen de tafels ook gebruikt worden in diverse
Roosendaalse restaurants. Smakelijk eten!".
(Roosendaalse bode 31-07-2002)
September Roosendaal Kunstmaand - 2 (kunst aan tafel)
Onder het motto Kunst aan Tafel hebben leden van het
kunstnaarscollectief BKC en Arsis in opdracht van de Kunstuitleen eettafels in
diverse Roosendaalse restaurants omgetoverd tot kunstobjecten. De tafels worden
tijdens de Kunstmaand zowel tentoongesteld als gebruikt. "Maar de
kunstuitingen zijn in ieder geval altijd bijzonder smaakvol, zodat het de
eetlust ten goede komt", benadrukte directeur J. Jansen van de
kunstuitleen Artotheek 18.
(BN / DE STEM 4-07-2002)
September Roosendaal Kunstmaand - 3 (kunst aan tafel)
Deelnemende restaurants: Proeverij Caruso, Restaurant Catszand,
Restaurant Sistermans, Bistro Het Kleine Verschil, De Moriaan, Den Dieje,
Restaurant 't Notarishuys, Restaurant De Belofte, Theaterrestaurant Het
Verkadehuis, en Restaurant De Daan.
Deelnemende kunstenaars: Jenny van Herwijnen, Monique Visser,
Katja Tempelaars, Peter Baaijens, Cees van Gastel, Marijke Maas, Aagje Pel, Jan
Nederveen, Christinne Veraart en Ron Scherpenisse.
September Roosendaal Kunstmaand - 4 (kunst aan tafel)
Een tafeltje tot kunstwerk maken, maar wel zo dat er nog van
gegeten kan worden. Dat was de opdracht van de kunstuitleen Artotheek 18, die
tien kunstenaars uit Bergen op Zoom en Roosendaal kregen. Zij begonnen allen
met hetzelfde model tafel, maar het resultaat is tien heel verschillende
eindproducten. De tafels zullen op 1 september in diverse restaurants in
gebruik worden genomen. September is in Roosendaal Kunstmaand. Behalve diverse
exposities en concerten is er ook het project Kunst aan Tafel, waarbij
Artotheek 18 tien kunstenaars van de collectieven BKC en Arsis de opdracht gaf
eettafels om te toveren tot kunstobjecten. Het was een opdracht die veel van de
kunstenaars voor problemen zette. Marijke Maas wilde al meteen de hele tafel
gaan verbouwen, maar zat wel met het feit dat het nog functioneel moest
blijven. "Het is toch een beperking. In ander werk ben je helemaal vrij,
hier moest ik concessies doen", zegt de kunstenares. Tijdens het maken van
de tafel hield Aagje Pel een dagboekje bij. Oorspronkelijk om het werkproces in
te noteren, maar het groeide al snel uit tot een persoonlijk document, waarin
te lezen is wat de kunstenares bezighield en inspireerde tijdens haar werk. Het
boekje wordt met een touw aan de tafel vastgemaakt. "Het hoort bij
elkaar", vindt Aagje. De tien tafels staan vanaf 1 september in
verschillende restaurants in Roosendaal, onder andere De Haan, Catszand, Sistermans,
Hotel Central en Den Dieje. Zij blijven daar de hele maand september staan.
(BN / DE STEM 24-08-2002)
Kunst op de kermis - kermis in de kunst - Maliebaanfestival Utrecht -
juli / augustus 2002
Kermis is van oorsprong een markt waar iedereen zijn goederen
uitstalde en diensten aanbood. Op die kermis was ook plaats voor uitgelaten
plezier, sensatie, erotiek, dansen, gokken en lekker snoepen. Kermis doorbrak
de vaak grauwe sleur van het dagelijks leven in de stad. De kermisbarakken
spetterde van klatergoud luxe en kleurige overdaad. Maar kermis heeft ook een
serieuze kant. Het woord kermis is afgeleid van kerkmis, de mis ter ere van de
patroonheilige van de kerk die met veel pracht en praal gevierd werd. Deze
jaarlijks terugkerende feestdag trok veel bezoekers naar de stad een uitgelezen
kans voor handelaren en kermisreizigers. Kermiskunst is tijdelijke kunst. Wie
aan populariteit inboet kan het op de kermis vergeten. Na de tweede
wereldoorlog verscheen Winston Churchill op de fronten en ook John Wayne sierde
menige schiettent. Met de tijd vervagen hun sterkwaliteiten en verdwijnen ze
onder een nieuwe laag verse helden en heldinnen.
Het vijftiende Maliebaanfestival 2002 is geheel gewijd aan kunst
en kermis. Net als aan het begin van deze festivaltraditie staat de
zomermanifestatie dit jaar op drie fronten in het teken van de kermiskunst. Het
Maliebaanfestival is deze zomer een plek waar kunst en kermis elkaar ontmoeten,
tegen het lijf lopen, elkaar verrijken en inspireren. Ook kunstenaars zijn
gegrepen door de kermis. Bruegel tekende en schilderde in zijn atelier
kermistaferelen met dansende en drinkende boeren. Maar ook kermisreizigers
werden geschilderd zoals de vrouw in de schiettent door Pyke Koch in de jaren
dertig. In Duitsland bouwden kunstenaars zelfs een eigen kermis 'Luna luna' met
attracties naar eigen ontwerp. De kermis is een plek waar de absurditeit,
spanning en het plezier wordt getoond maar ook de vluchtigheid en
onbeduidendheid van zoveel vermaak. De kermis is een mengeling van plezier en
triestheid. Een decor van kleurige fronten met spuitbuskunst, romantische
lichtjes en snelle muziek voor uitbundig en ongeremd plezier maar ook een plek
voor melancholie en verdriet over misgelopen liefdes.
Op het festivalterrein kan de bezoeker genieten van een
tentoonstelling over de geschiedenis van het decoreren van kermisattracties van
krulbarok tot spuitbuskunst en de verbeelding van kermis door kunstenaars uit
het verleden.
In het gebouw van het Utrechtse Genootschap Kunstliefde wordt de
kunst van de leden met het thema kermis tentoongesteld, die speciaal voor dit
jubileum gemaakt is.
Het Maliebaanfestival wordt georganiseerd door de
kermisexploitanten T. Wouts en J. Keizer (onder auspiciën van de stichting
Stadsontspanning), het Nederlands Centrum voor Volkscultuur en het Genootschap
Kunstliefde.
(Genootschap kunstliefde 2002)
Maliebaanfestival: prachtig volksfeest
- 2002
Vrijdagavond een kunstwerk aanschaffen op de veiling, even
verderop een tocht door de Crazy Safari maken en op zondag tussen de botsauto's
een mis bijwonen. Het lijkt een onwaarschijnlijke combinatie, maar het is
allemaal mogelijk op de vijftiende editie van het Maliebaanfestival dat dit
jaar het thema Kunst en Kermis heeft. Zes dagen lang kermis, muziek, dans,
circus, acrobatiek, beeldende kunst en nog heel veel meer. Zoals deze kermis zou
eigenlijk iedere kermis moeten zijn. Een prachtig volksfeest waar iedereen zich
veilig voelt en dat, aangezien alle attracties maar vijftig eurocent kosten,
voor iedereen toegankelijk is. Aan het woord is Ineke Strouken van het
Nederlands Centrum voor Volkscultuur, één van de organisatoren van het
Maliebaanfestival.
"De evenementen rondom de kermis maken het geheel tot een
uniek festival waarvan veel mensen kunnen genieten en waar Utrecht trots op kan
zijn." Het festival wordt op 12 juli om 14.00 uur geopend door de
Utrechtse grootheid "Ome Cor". Al eeuwenlang hebben kunstenaars en de
kermis elkaar over en weer beïnvloed. Bekende meesters als Pieter Breughel de
Jongere en Pyke Koch schilderden kermistaferelen. Aan de andere kant zijn de
kermisattracties zelf vaak ware kunstwerken.
(Utrechts Stadsblad juli 2002)
Bergse kunst in Utrecht - 2002
Tot en met 11 augustus is in Utrecht werk te zien van Bergse
kunstenaars. Het gaat om werk met het thema kermis van Jan Nederveen, Jeronimo,
Ron Scherpenisse, Aagje Pel, Auke van der Heide, Henk Watzeels en Sjoerd van
den Boom. Het werk maakt onderdeel uit van een grote tentoonstelling over de
kermis die is ingericht in het pand van het genootschap kunstliefde aan de
Nobelstraat 12a in de Domstad. De Bergse kunst is in Utrecht beland via
tussenkomst van de plaatselijke kermisexploitanten Tonnie Wouts en Joop
Keijzer. Het Markiezenhof leende voor deze gelegenheid werk uit van de
kunstenaar Gerrit Sol.
(BN/DE STEM 26-07-2002)
Kermiskunst uit Bergen op Zoom in
Utrecht - 2002
Kermis en kunst kunnen prima samen gaan, zo vonden de uit Bergen
op Zoom afkomstige kermisexploitanten Tonnie Wouts en Joop Keijzer. Daarom
waren ze betrokken bij de organisatie van een speciale tentoonstelling over dit
thema, die te zien is in het pand van het genootschap Kunstliefde aan de
Nobelstraat 12a in Utrecht. Er is werk aanwezig van een veertigtal kunstenaars,
die aangesloten zijn bij dit genootschap, dat meer dan 200 leden
telt. Tot en met 11 augustus exposeert daar ook een aantal kunstenaars uit
Bergen op Zoom. Het gaat om werk van Jan Nederveen, Jeronimo, Ron Scherpenisse,
Aagje Pel, Auke van der Heide, Henk Watzeels en Sjoerd van den Boom. In de
expositie wordt aandacht besteed aan de rol die kermis in de werken van zeer
diverse schilders speelt. In de loop van de tijd hebben vele bekende meesters
als Pieter Brueghel, David Teniers en Pyke Koch dit onderwerp uitgebeeld. Van
de laatstgenoemde en ook van Gerrit Sol, zijn werken aanwezig, die zijn
uitgeleend door het Markiezenhof in Bergen op Zoom. De diverse werken tonen een
sfeer van vrolijkheid, maar soms ook nostalgie. Het thema leent zich bij uitstek
voor het uitbeelden van allerlei zeer verschillende menselijke emoties. Ook
komt de invloed aan bod die vele kunststromingen, van Bauhaus tot Rococo en van
Popart tot Jugendstil, in de loop van de tijd op de decoraties van
kermisattracties hebben gehad. Bij kermis denken veel mensen onwillekeurig aan
kleurenpracht en overdaad en niet aan kunst. Toch zijn de vele attracties soms
erg kunstzinnig. Al de stijlen samen zijn tot een karakteristieke mengstijl
gegroeid, die kermisbarok wordt genoemd. De tentoonstelling, die georganiseerd
wordt door het genootschap Kunstliefde en het Nederlands Centrum voor
Volkscultuur, vindt plaats in het gebouw van Kunstliefde aan de Nobelstraat 12a
in Utrecht.
(Bergen op Zoomse bode 28-07-2002)
De kermis als inspiratiebron - 2002
De kermis is altijd een dankbare inspiratiebron geweest voor
kunstenaars. De tentoonstelling Kunst en Kermis in de Utrechtse galerie
Kunstliefde toont nieuwe en oudere werken rond het thema kermis. Kunstenaars
van het genootschap kunstliefde sluiten erop aan met hedendaagse schilderkunst,
tekeningen, grafiek en ruimtelijk werk. Waar vorige jaren ook Utrechtse
kunstenaars van buiten het genootschap de tentoonstelling opvrolijkten gaat het
nu uitsluitend om de eigen kunstenaarsleden en een paar kunstenaars uit Bergen
op Zoom. (Thea Figee - juli 2002)
Boekenleggers als kunstuiting - Bergen op Zoom - 2002
boe’kenlegger,
m. (-s), versierde of bewerkte
strook
papier, linnen, leer enz., dienende om
een
plaats in een boek aan te wijzen, leeswijzer.
leeswijzer,m.
(-s), bijlegger in een boek; in de
rug
bevestigd lint dat daartoe dient.
kunstuiting,
v. (-en), uiting van een artistieke
conceptie;
kunstprodukt. kunstprodukt (…product),
o.
(-en),voortbrengsel der kunst.
Speciaal
voor boekhandel Quist in Bergen op Zoom heeft Ron Scherpenisse een serie
boekenleggers ontworpen.
1
schilderij verdeeld in 6 fragmenten (boekenleggers).
6
fragmenten vormen naast elkaar het complete werk.
De
boekenleggers zijn verkrijgbaar vanaf de eerste dag van de boekenweek (13 maart
2002) bij boekhandel Quist in Bergen op Zoom bij aanschaf van een boek.
Speciaal voor deze gelegenheid heeft Ron Scherpenisse 100 complete series,
bestaande uit 1 afdruk van 6 boekenleggers, genummerd en gesigneerd.
“Het
exposeren op een boekenlegger leek mij een leuk idee. Een boekenlegger is een
handig hulp middel om de plaats in een boek aan te wijzen. Uit eigen ervaring
weet ik dat een boekenlegger ook wel eens meeverhuist van het ene naar het
andere boek. En op die manier vaak gebruikt wordt en een lang leven geschonken
is.”
De
boekenleggers zijn gedrukt op 300 grams gesatineerd MC papier in zwart en rood
door
D.
van Rijswijk, Grafisch Centrum Etten-Leur. (maart 2002)
Kunst op boekenleggers 1
Kunstenaar Ron Scherpenisse heeft voor boekhandel Quist te
Bergen op Zoom een serie van zes boekenleggers ontworpen. Elke boekenlegger is
een fragment van een schilderij; zes boekenleggers naast elkaar vormen het
complete schilderij. Bij aankoop van een boek ontvangt men gratis een exemplaar
van deze bladwijzers. Daarnaast zijn er 100 genummerde en gesigneerde, complete
prints van het schilderij. Informatie is te vinden op ronscherpenisse.nl
(Boekenpost mei 2002)
Kunst op boekenleggers 2
Kunst
op boekenleggers. Het is weer eens wat anders. De Bergse kunstenaar Ron
Scherpenisse kwam op het idee om deze drager te gebruiken. En boekhandelaar Ad
Quist zag er wel iets in om een voorraad af te nemen. Scherpenisse ontwierp een
serie van zes boekenleggers. Elke boekenlegger is een fragment van een
schilderij van zijn hand. Zes verschillende boekenleggers vormen naast elkaar
het volledige schilderij. Op de achterkant staat het nummer dat de positie van
het fragment aangeeft. Voor deze gelegenheid werd tevens een oplage van honderd
complete, genummerde en gesigneerde print van het schilderij vervaardigd.
Overigens
heeft Ron Scherpenisse sinds kort een eigen website. (Uitkrant maart 2002)
Kunst op boekenleggers 3
Quist
deelt kunstzinnige boekenleggers uit. Boekhandel Quist in Bergen op Zoom geeft
klanten vanaf de start van de Boekenweek een kunstzinnige boekenlegger. Het
gaat om een serie van zes boekenleggers, gedrukt in een oplage van tienduizend
exemplaren, die samen een schilderij van plaatselijk kunstenaar Ron
Scherpenisse vormen. Eigenaar Ad Quist: "Scherpenisse kwam zelf met dit
initiatief. We hebben al een eigen boekenlegger, maar het leek me toch leuk. Ik
verbaas me erover dat sommige boekhandels geen boekenlegger meegeven. Het is de
voordeligste manier om met je klanten te communiceren. En zij stellen er prijs
op."
(Boekblad
maart 2002)
(On)leesbaar boek
HET SCHRIFT is de titel van een door mij, gedurende de periode
van 1997 tot en met 2001 handgeschreven (on)leesbaar boek.
542
bladzijden gevuld met een toevallig opgeschreven schrift, ontstaan door de
fantasie over figuren. Ieder figuur in het boek dat een letter, woord of zin
schijnt, wordt gevormd door de fantasie van de lezer. Het boek is door dit
schrift internationaal, niet gebonden aan taal of cultuur en geschikt voor alle
leeftijden. Iedereen mag en kan in het boek zijn eigen verhaal zien.
Dit verhaal
kan keer op keer van inhoud veranderen.
De gedachte
een boek te schrijven dat door iedereen gelezen en geheel naar eigen fantasie
ingevuld kan worden heeft mij doen besluiten het door mij in 1991 verzonnen
handschrift verder uit te werken. Zelfs in het boek is die ontwikkeling
zichtbaar, het handschrift is van een steeds veranderlijke aard.
HET SCHRIFT
vormt de basis van EEN VERHAAL
HET SCHRIFT
is handgeschreven tussen 1997 en 2001 en is daardoor uniek in een oplage van 1
exemplaar.
EEN VERHAAL
geeft een impressie van HET SCHRIFT.
EEN VERHAAL
is verschenen in het najaar van 2001 in een oplage van 100 genummerde exemplaren.
Exemplaar
nummer 1 van het boekwerkje EEN VERHAAL is opgenomen in het depot van de
Nederlandse publicaties van de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag.
Typografische kunst B0142688.
Ron
Scherpenisse Bergen op Zoom 2001
Fantaseren bij boek van Scherpenisse
Tien jaar
geleden begon Ron Scherpenisse met krabbels in een leeg boek. Inmiddels is het
een uniek 542 pagina’s tellend exemplaar met de naam HET SCHRIFT. De kunstenaar
uit Bergen op Zoom heeft daaruit zelf een ‘hoofdstuk’ gedrukt in een oplage van
honderd stuks, genaamd EEN VERHAAL.
De inhoud
van HET SCHRIFT en EEN VERHAAL kiest de lezer zelf. Dat klinkt vreemd. Maar,
legt Scherpenisse uit, iedereen kan het lezen, of misschien niet lezen maar
bekijken. Je kan ermee doen wat je wilt. Het is een onleesbaar handschrift,
omdat het schrift als taal niet bestaat. Mensen over de hele wereld kunnen zelf
alles bedenken als inhoud. De tekst is een toevallig opgeschreven schrift van
symbolen, ontstaan door de fantasie over figuren. Scherpenisse woont sinds 1982
in Bergen op Zoom en begon op zijn zestiende met tekenen, waarna hij begon te
schilderen. Scherpenisse heeft een opleiding gehad op het Grafisch Lyceum in
Rotterdam. Hij exposeerde voor het eerst in 1988 in Bergen op Zoom en tot 1991
volgden er meer tentoonstellingen, zowel alleen als met andere kunstenaars.
Maar waarom
met een grafische opleiding op zak een boek schrijven dat niet te lezen is?
Het is meer
bedoeld als houvast bij het fantaseren, legt Scherpenisse uit. Alle mensen
fantaseren en dragen hun eigen verhaal met zich mee. Je moet dit boekje met de
onbegrijpelijke regeltjes tekst zien als een schilderij in boekvorm. Je kunt
het ook vergelijken met staren in de verte…met enig houvast of kader. Hoe je
het maar wil noemen. Je fantasie is wat je er zelf van maakt. Iemand kan het
boekje vol misdaden zien staan. Of het is een romantische passage, of een
pornoscène. Misschien is het voor sommigen wel het Rode Boekje. De kunstenaar
hoopt nog een uitgever te vinden voor EEN VERHAAL. Ik heb het net opgestuurd,
maar nog niets gehoord. Het is geen doel van mij, maar ik zou het wel leuk
vinden natuurlijk. Het probleem voor een uitgever is dat EEN VERHAAL niet voor
een lezer gemaakt is, maar voor een dromer. Scherpenisse realiseert zich dat
niet alle mensen een even sterk inlevingsvermogen hebben voor iets
experimenteels als een onleesbaar boek. Die hebben het geduld niet en zetten
het luikje naar de fantasie niet open. Laat die mensen maar lekker naar slappe
spelletjes op de televisie kijken. Wat de boer niet kent…
(Sander
Aarts, BN / DE STEM 15-10-2001)
Uniek boekje Ron Scherpenisse
De bergse
kunstenaar Ron Scherpenisse heeft een prachtig boekje uitgegeven. EEN VERHAAL
is liefdevol vervaardigd, met de hand genaaid en het zorgvuldig ingekafte
omslag is van een stempeltje voorzien. EEN VERHAAL is onleesbaar, in de beste
betekenis van het woord. Scherpenisse bedacht namelijk een geheel eigen taal,
met volledig
gefingeerde lettertekens. Alle tekens zijn ontstaan door toeval, door de
fantasie over figuren, licht de kunstenaar toe. Het toevallig ontstaan van
herkenbare tekens is onvermijdelijk, maar niet met opzet gebeurd. Iedereen mag
en kan in dit boekje zijn eigen verhaal zien. Het is internationaal en niet
gebonden aan taal of cultuur. Op grotere schaal is de Vlaamse kunstenaar Guy
Rombouts met iets dergelijks bezig: hij creëert een nieuwe taal middels
objecten. Ron Scherpenisse probeert het met een nep-schrift, dat bij eerste
oogopslag overigens bedrieglijk echt lijkt. EEN VERHAAL is door de auteur in
eigen beheer uitgegeven in een oplage van honderd genummerde exemplaren.
Een
prachtig bibliofiel hebbedingetje! (Bert
Bevers, Uitkrant 10-11-2001)
Scherpenisse schrijft onleesbaar
boekje
Reeds in
1991 zette Ron Scherpenisse de eerste krabbels op papier. Tien jaar later is
zijn eerste boek verschenen. Met 100 exemplaren is de oplage klein. Eén
probleem: de inhoud is niet te lezen. Auteur Scherpenisse uit Bergen op Zoom
heeft een onleesbaar boekwerkje geschreven! Zelf beweert hij het
tegenovergestelde.
HET
SCHRIFT. Dat is de titel van een door Ron Scherpenisse in de periode 1997 tot
en met 2001 met de hand geschreven boek. Exact 542 bladzijden heeft hij gevuld
met een toevallig opgeschreven schrift, ontstaan door de fantasie over figuren.
“Ieder figuur in het boek dat een letter, woord of zin schijnt te zijn, wordt gevormd
door de fantasie van de lezer”, verklaart de schrijver. “Het boek is door dit
schrift internationaal, niet gebonden aan taal of cultuur en geschikt voor alle
leeftijden. Iedereen mag en kan in het boek zijn eigen verhaal zien.
Dit verhaal
kan keer op keer van inhoud veranderen.”
Hoewel onze
redactie het boekje EEN VERHAAL al drie keer van voor naar achter en van achter
naar voor heeft doorgenomen, komen wij geen steek verder. Wie komt er nu op het
idee om een onleesbaar boek te schrijven? Oké, apart is het wel. En naar ons
weten niet eerder vertoond in den lande. In die zin kun je dus over een primeur
spreken. Maar hoe kom je überhaupt op het idee om zoiets uit te brengen? Ron
Scherpenisse: de gedachte een boek te schrijven dat door iedereen gelezen en
geheel naar eigen fantasie ingevuld kan worden, heeft mij doen besluiten het
door mij in 1991 verzonnen handschrift verder uit te werken.
Zelfs in
het boek is die ontwikkeling zichtbaar, het handschrift is van een steeds
veranderlijke aard.
Hoe het ook
zij, HET SCHRIFT vormt wel de basis voor het boekwerkje EEN VERHAAL. De oplage
van HET SCHRIFT telt 1 exemplaar. EEN VERHAAL geeft een impressie van HET
SCHRIFT en is in het najaar van 2001 verschenen in een oplage van
100
genummerde exemplaren.
Ron Scherpenisse
geniet enige bekendheid als schilder, terwijl hij ook kleine ruimtelijke
objecten vervaardigd heeft. Hij laat zijn werken graag zien aan het grote
publiek. “Ik vind het belangrijk dat mensen gaan kijken naar mijn werk, of hun
oordeel positief of negatief is, vind ik minder van belang”.
Scherpenisse
is zeker geen na-aper en daardoor erg origineel en vaak heel verrassend.
Daarmee doelen we niet alleen op zijn schrijfkunsten, maar eigenlijk meer op
zijn schilderskunnen…. De formaten die hij kiest zijn bijvoorbeeld niet
standaard. Vaak schakelt hij twee of drie doeken letterlijk aan elkaar. “Soms
blijkt terwijl ik bezig ben dat het formaat niet de juiste keuze is geweest.
Dan pakt het werk groter of kleiner uit dan de bedoeling was. Als het kleiner uitvalt
blijf ik met een onbedoelde leegte zitten, als het groter uitvalt maak ik er
een doek aan vast”. De werken die hij exposeert zijn niet gecorrigeerd, niet
fraai ingelijst; ze zijn gewoon zoals ze zijn. “Ik ben geen perfectionist. Ik
werk slordig. Als er een haar van een kwast of een haar van mezelf in de verf
terechtkomt, dan laat ik die zitten”.
(Leo
Elenbaas, Bergen op Zoomse bode 14-10-2001)
Informatie boekje ZWARTWITINKLEUR 1997
Ron Scherpenisse
Ron Scherpenisse (geboren in Eindhoven op 28 februari 1970)
woont sinds 1982 in Bergen op Zoom. Hij tekende al op zijn zestiende, maar
gooide zijn tekeningen altijd weg. Pas toen hij ook ging schilderen, vond hij
een werk wel eens de moeite waard om te bewaren. Ron volgde van 1987 tot 1990
een opleiding aan het Grafisch Lyceum in Rotterdam.
Exposities
De reacties op zijn eerste expositie in 1988 waren positief.
Zijn werk werd omschreven als opvallend fris en origineel. Tussen 1988 en 1991
volgden meerdere exposities, zowel alleen als samen met andere kunstenaars. Al
gauw had hij enige bekendheid.
Kunstproject
In juli 1989 was Ron Scherpenisse bedenker en initiatiefnemer
van een kunstproject in het kader van het milieu. Hij wilde een schilderij van
8 bij 4 meter maken, dat aan de rand van een bos geplaatst zou worden. Het
schilderij moest een prachtig kleurrijk bos laten zien, waarnaast het echte bos
zou verbleken. Het grote contrast zou een duidelijke boodschap uitdragen over
het milieu. Hij benaderde bedrijven en een aantal gemeenteraadsleden om het
benodigde sponsorgeld bij elkaar te krijgen, maar kreeg onvoldoende steun om
het project te bekostigen. Hoewel het project uiteindelijk niet doorging, was
het toch een leerzame ervaring.
Stilte doorbroken
Na de exposities in de periode 1988 – 1991 schilderde Ron
Scherpenisse jarenlang verder zonder te exposeren. In mei 1997 volgt voor het
eerst weer een expositie van schilderijen uit de periode 1987 – 1997 en enkele
kleine ruimtelijke objecten. Hoewel zijn persoonlijke gevoel voorop staat, is
er soms toch de behoefte om een aantal werken te laten zien. “Ik vind het
belangrijk dat mensen gaan kijken naar mijn werk. Of hun oordeel positief of
negatief is, vind ik minder van belang.”
Kleurgebruik
Het werk van Ron Scherpenisse was aanvankelijk kleurrijk.
Tijdens zijn opleiding leerde hij veel over het maken en toepassen van kleuren
en pigmenten. Maar de puur technische benadering van kleuren stond hem tegen.
Het gevoel was eruit. Ron schreef in die tijd: “Het is niet eerlijk dat kleuren
zich vertonen als vrolijk zijnde. Ze bedriegen het beeld en stelen van de
inhoud.” Kleurgebruik werd te gemakkelijk. Het werd een trucje, enkel en alleen
gebaseerd op kennis. De emotie was uit de kleuren verdwenen. Het gevolg was dat
Ron zich vanaf 1990 ging concentreren op zwarten. De variatie in zijn werken
bleef, maar ontstond slechts door het aanbrengen van verschillende, dikke of
dunnere lagen verf. Een aantal zwarte werken zijn in expositie te zien geweest
in mei 1990. Vanaf 1994 keert de kleur terug in zijn werk. Ron Scherpenisse:
“Ik ben kleuren anders gaan waarderen. Op het Grafisch Lyceum werden kleuren
puur technisch benaderd. Er zat geen gevoel meer in. Nu heb ik de kennis over
kleur naar de achtergrond gedrongen en is de emotie terug. Pas nu kan ik echt
met kleuren werken.”
Eigen stijl
Ron Scherpenisse heeft duidelijk een eigen stijl. De formaten
die hij kiest zijn bijvoorbeeld niet standaard. Vaak schakelt hij twee of drie
doeken – letterlijk – aan elkaar. “Soms blijkt terwijl ik bezig ben dat het
formaat niet de juiste keuze is geweest. Dan pakt het werk groter of kleiner
uit dan de bedoeling was. Als het kleiner uitvalt blijf ik met een onbedoelde
leegte zitten, als het groter uitvalt maak ik er een doek aan vast.” De werken
zijn niet gecorrigeerd, niet fraai ingelijst; ze zijn gewoon zoals ze zijn. “Ik
ben geen perfectionist. Ik werk slordig. Als er een haar van een kwast of een
haar van mezelf in de verf terechtkomt, dan laat ik die zitten. Mijn
schilderijen hebben meestal geen lijst. Dat vind ik niet belangrijk. Dat zegt
mij niks.” De enorme variatie in zijn werken is opvallend. Het is nauwelijks te
geloven dat ze door één en dezelfde schilder gemaakt zijn. Soms speelt kleur
een belangrijke rol, soms geen enkele. De afbeeldingen zijn dan herkenbaar, dan
weer abstract.
Tevredenheid
Kunst maken is een kwestie van proberen. Het lukt of het lukt
niet. Ron Scherpenisse: “Elk schilderij is een gevecht met jezelf. De ene keer
maak je iets moois in een half uur. Een andere keer ben je maandenlang bezig,
maar wordt het niet wat je bedoelt. Als ik niet tevreden ben, zaag ik het werk
in stukken. Ik doe een week niets en begin dan weer met iets anders. Als je te
lang aan een schilderij werkt, wordt het alleen maar slechter. Op een bepaald
moment moet het af zijn.” Het bepalen van het juiste moment om te stoppen is
één van de spanningsvelden van een kunstenaar. Wanneer is een werk af? Ron
Scherpenisse: “Soms is een werk klaar, maar kan ik het niet laten om toch nog
een streepje te zetten. Daar heb ik dan later spijt van.” Alles kan kunst zijn,
als de kunstenaar er maar een goed gevoel over heeft. “Kunst kan een klein
streepje zijn op een doek van een vierkante meter. Waar het om gaat is dat het
streepje goed is en op de goede plaats staat. Dat is misschien wel het
moeilijkste; om een lijntje op de juiste plek te zetten – VOOR MIJ op de juiste
plek.”
Kunst: een kwestie van gevoel
Bij het maken van kunst spelen heersende normen geen rol. Een
werk hoeft niet verkoopbaar te zijn. Het draait alleen om het vastleggen en
losmaken van gevoelens. Ron Scherpenisse (1989): “Door te schilderen verwerk ik
mijn emoties. Waar andere mensen hun woede of verdriet uiten in agressie of
vandalisme, probeer ik die gemoedstoestanden creatief te uiten.”Volgens Ron
hoeft een werk niet ‘mooi’ te zijn. “Kunst heeft niks met schoonheid te maken.
Het is een explosie. Het is ‘mooi’ omdat het je persoonlijk raakt.”
Ron Scherpenisse heeft een duidelijke mening over zijn werk.
“Normaal blijf je voor een schilderij staan om ernaar te kijken. Maar mijn
schilderijen, daar kun je in kruipen. Voor mijzelf geldt dat trouwens alleen
tijdens het maken. Als het af is, sluit ik het af en begin aan iets anders.
Maar je hoopt dat gevoel toch door te geven aan een ander.”
Het informatie boekje ZWARTWITINKLEUR is verschenen in 1997 in
een gedrukte oplage van 600 exemplaren, tekst: Milja Booy Liewers.
Kunstwerk in het kader van milieu - Bergen op Zoom - 1988
Een
kunstwerk van acht bij vier meter, aan de rand van het bos bij stichting De
Ruiter.
Op
initiatief van Ron Scherpenisse gaat deze zomer een aantal kunstenaars aan het
werk bij de stichting. De bedoeling van dit project is om de aandacht te
vestigen op het milieu. Met zo’n schilderij in de bossen willen we duidelijk
maken dat het de verkeerde kant op gaat met het milieu, zegt Scherpenisse zich
haast verontschuldigend over het feit dat het milieu misschien wel een beetje
in de mode is. Maar met oprechte bezorgdheid gaat hij verder. Het is toch niet
normaal dat in januari de bloemen al bloeien.
Dan
is er toch iets mis met onze atmosfeer. Om duidelijk te onderstrepen dat het
bos achteruit gaat, wordt een enorm schilderstuk gemaakt dat de schoonheid van
het bos zou moeten overtreffen qua kleur en uitzicht. Dingen uit de omgeving
worden weergegeven in het schilderij. We werken met meerdere kunstenaars, die
allemaal hun eigen stijl hebben. De meeste werken abstract, net als
Scherpenisse zelf trouwens.
Maar
dit wordt natuurgetrouw gemaakt. We willen immers Zo'n groot mogelijk publiek
bereiken, niet alleen degene die in kunst zijn geïnteresseerd. De nadruk ligt
nu op het milieu. Op de vraag waarom Scherpenisse het zo groots aanpakt, legt
hij uit dat dergelijke kunstwerken over het algemeen meer aanspreken. ,,Alsof
je er midden in staat.'' Maar hij geeft toe dat hij zijn eerste schets
aanvankelijk in de prullenbak gooide met de gedachte ,,ik doe het niet", het
is zo groot. En dat moest wel omdat het anders in het niet zou vallen in zo'n
enorm bos. Maar iedereen bleek achteraf zo enthousiast te zijn, dat
Scherpenisse toch besloot het project door te zetten. (BN / DE STEM 1988)
Milieukunstwerk van de baan
Het milieukunstwerk dat de bergse kunstenaar Ron Scherpenisse
deze zomer bij het natuur en milieu educatief centrum De Klaverveldenhof, in
samenwerking met collega kunstenaars, wilde realiseren is voorlopig van de
baan. "Ik had me tot een aantal bedrijven in de directe omgeving gewend
met de vraag om financiële ondersteuning van het plan", zo vertelt Ron
Scherpenisse. "De respons daarop was echter nihil, zodat ik besloten heb
het project maar op de lange baan te schuiven". Ron zegt een en ander erg
jammer te vinden, omdat hij erg veel enthousiasme en tijd in de voorbereidingen
had gestoken. Maar alleen daarmee kom je er niet, zonder geld ziet hij geen
kans zijn idee te verwezenlijken. Scherpenisse vatte een half jaar geleden het
idee op om in het bos bij de Klaverveldenhof een enorm schilderij van datzelfde
bos te vervaardigen, om op die manier de aandacht te vestigen op de gevaren die
ons aller leefomgeving van allerlei kanten uit bedreigen.
"Ik had op wat meer ondersteuning van het bedrijfsleven
gerekend, maar helaas viel dat nogal tegen". Hij sluit niet uit dat het er
later nog eens van komt, maar vooralsnog is het idee voor een milieukunstwerk
in de diepvries beland. (1988)
Expositie - Bergen op Zoom - 1990 / 1991
Expositie gemaakt onder invloed
van de muziek van Tom Waits
Het betreft
schilderijen die hij gemaakt heeft onder invloed van de muziek van Tom Waits.
Er zijn in deze expositie zes werken te zien. De bedoeling is dat de reeks zo’n
dertig werken gaat tellen. Het betreft recent werk. Sommige schilderijen maakte
Scherpenisse nog dit jaar. Het gaat om doeken in gemengde technieken waarbij
erg veel kleur is gebruikt. Scherpenisse wil over twee jaar een expositie
kunnen inrichten met zo’n dertig schilderijen die allemaal een aan teksten van
Tom Waits ontleende titel dragen. (1990)
Expositie Ron Scherpenisse Tom Waits
In de
eerste expositie waren de schilderijen erg fel van kleur, de werken die ik nu
laat zien zijn juist in donkere tinten als zwart, bruin en wat rood opgezet.
Binnenkort wil ik in het nieuwe werk die beide kleurschakeringen naar elkaar
toe laten groeien. (1991)
ß Terug naar archief 2004 tot en met 2007